Wieża Wignacourta (1616) na klifie nad Marsalforn — jedna z największych wież strażniczych z piętrem mieszkalnym.
Głos społeczności
Wielki Mistrz Alof de Wignacourt zlecił budowę sześciu potężnych wież strażniczych wzdłuż wybrzeża Malty i Gozo. Wieża w Marsalforn, wzniesiona w 1616 roku, była jedną z nich — i jedną z największych. Stoi na klifie nad zatoką Marsalforn, skąd kontrolowała północne podejście do Gozo. Każdy statek płynący z Sycylii był widoczny na wiele mil.
W odróżnieniu od mniejszych wież De Redina, wieże Wignacourta były prawdziwymi budynkami obronnymi z piętrem mieszkalnym dla załogi. Parter służył jako magazyn broni i żywności. Na pierwszym piętrze mieszkali żołnierze — zazwyczaj czterech lub pięciu. Na dachu stała platforma z działami sygnałowymi. W razie zagrożenia wieża odpaliła ogień lub dym, przekazując ostrzeżenie do następnej wieży w łańcuchu, aż sygnał dotarł do Cytadeli w Victorii.
Po odejściu Rycerzy Maltańskich w 1798 roku wieża straciła funkcję militarną. Przez kolejne stulecia służyła jako punkt obserwacyjny dla rybaków i pasterzy. Dziś jest zamknięta dla zwiedzających, ale jej masywna sylwetka dominuje nad krajobrazem między Marsalforn a słynnymi salinami — drogą, którą warto przejść pieszo.
Praktyczna rada: Wieża stoi przy drodze prowadzącej z Marsalforn do salin. Najlepiej widoczna z poziomu klifów — połącz wizytę ze spacerem do Xwejni Salt Pans.
Przy drodze do salin. Zamknięta dla zwiedzających.
Nie masz jeszcze profilu odkrywcy
Saliny Marsalforn są pracującym krajobrazem wybrzeża: prostokąty wykute w skale opowiadają o rytmie morza i ręcznej pracy.
Przy północnym brzegu Gozo, naprzeciw morza, stoi przybytek, w którym saraceńscy alchemicy transmutują proste ziarno ryżu i tajemnicze korzenie w substancje o mocy nieopisanej. Rycerze Zakonu donoszą o napoju zwanym Masala Chai, który przywraca siły po najdłuższym patrolu.
Soliny na północy Gozo pokazują powtarzalną, ręczną pracę wpisaną w wapienne wybrzeże.